هیچ یک را آزاد نخوانده اند مگر سرو را که ثمره ای ندارد، درین چه حکمت است؟

گفت:هر درختی را ثمره ی معیٌن است که به وقتی معلوم به وجود آن تازه آیدو

گاهی به عدم آن پژمرده شود و سرو راهیچ ازاین نیست و همه وقتی خوش است

واینست صفت آزادگان.

                                 بر آنچه می گذرد،دل منه که دجله بسی

                                 پس از خلیفه بخواهد گذشت در بغداد

                                  گرت زدست برآید،چو نخل باش کریم

                                  ورت زدست نیاید،چو سرو باش آزاد

گلستان ـ مصلح الدین سعدی

خسته ام از دستاننم

از چشمانم،از سایه ام

...حرف هایم آتش است

         چاه است حرف هایم

روزی سر می رسد،نا گاهان روزی می آید

سنگینی قدم هایم را در دل احساس خواهی کرد

                                  قدم هایی که دور می شوند

و  از همه دشوارتر برای تاب آوردن

                                همین سنگینی خواهد بود.

دنیا راگشتم بدون تو ـ ناظم حکمت

اندی درد می دل در را نبون

هرچی خن گب بزنم جا نبون

هرچی خن می شل پا تندا کونم

شل پا هرچی ببون پا نبون

کوونی فسن که دره پورابون

توکنه توکنه او ، که دریا نبون

پیلا کونده خنه و ، گرما کون

کشگرت فک تر گرمانبون

تی کولا قشنگ بدر باد نبوره

مار مرد که تر بابا نبونه

آدم بشناس و تی درد بگو

نوته گب ؛ هیچ موقع رسوا نبون

چیی خنه نیشتن و گب توودن

تی غم و غصه مداوا نبونه

برر قدر بدن مشد برر

مال دنیا وس دعوا نبون

پشت سر بدبدچ گوشا نگیر

گیل واباد دم تن سرما نبونه

ناز بدشته لاکو ، خو مار خوب

کوت بخرده وچ ، آقا نبونه

ادش(خاکی) گب هما وگیر

یار خوب ای دوره پیدا نبون

ژگله ـ محمدرضا قربانی گیل کلایه ( خاکی کلاچایی )

- : « تو بخون! »

- : « من می ترسم »

- : « نه!

            بچه،درست نخوندی:

            من،

            می ترسم »

...آری،می ترسم

از خودم،

           خودم

                   و تو

من،مشکوکم

به تو

       و،او

به علف هرزی که

                      در پای حصار خانه مان روییده

                     و کمی آن طرفتر

به آن پیر ،

            که در باتلاق قلم خیزران می تراشد

به قلم،نه!

امّا به جوهرش...

وشاید به نگاههای کج این مردم

                        *         *          *
- : « راستی! آقا معلم،

       چرا هیچکس،اسم دکانش را تار عنکبوت

                                                              نمی گذارد ؟! »

چرا مروارید در کفه ی صدف

                             و بعد

                             در کفه ی ترازوست؟

چرا کفه ی آن طرفی

                          همیشه

                          پراست از سنگ؟

و چرا

       همیشه،

                   دستهادر جیبند

                   و پاها،

                            در کفش؟!

                        *           *            *

انگار،همین دیروز بود...

عابری می آید.

آشناست!

- : « سلام آقا...!

       آقا سلام کردم،ها ! »

بی جواب و اشارت

اینک رفته و تنها

              خاکستر سیگارش،روی برگ شمعدانی ای مانده که

                                                                  مادرم،درکنارحجله ام گذاشته بود.

¤ دی ۸۱ - بجنورد ¤ 

عروس سر به ز یر شمال ؛

به راستی که در سرزمین شگفت انگیزی زندگی می کنیم. از دیدنیهای تاریخی ایران بسیار

خوانده و شنیده ایم،اماکه می داند که این کشور مامن شماری از رستنی های زیباوغریب

است که درجای دیگر دنیا یافت نتواند شد؟سوسن چلچراغ از این زمره است.

گیاه سوسن چلچراغ با نام علمی "لیلیوم لدر بوری " را در۱۳۵۴ دانشمندی به نام لدر بوری

شناسایی کردودرموزه ی تاریخ طبیعی پاریس به ثبت رسید.این گیاه در فهرست آثار ملی

ایران هم به ثبت رسیده وتحت حفاظت سازمان محیط ز یست قراردارد.اهمیت سوسن

چلچراغ به خاطر زیبایی فراوان و منحصربه فرد آن است.به طوری که تا امروز در دنیا جز یک

نقطه در ایران،تنهادرلنکران جمهوری آذربایجان مشاهده شده است.این گیاه یک ساله است

و بر روی هر شاخه ای ازآن که اززمین می روید،چندین گل پیدا می شود.برگهایش نازک و

بلند است وشاخ و یرگ مختلف ندارندیعنی فقط ساقه ای است وچند گل در بالایش.

وقت دیدن این گل خردادماه و اوایل تیر است و جایگاهش روستای داماش در منطقه ی

عمارلو در شهرستان رودبار گیلان است.از دومسیرمیتوان به دیدن این گل یکتا رفت؛مسیر

اول از تهران به قزوین واز قزو ین به طرف رشت تا کیلومتر ۸۵، جایی که وارد لوشان ،

دروازه ی گیلان میشو یدمی باشد.در اینجا پل خشتی لوشان را که در سال ۱۲۳۰ قمری بر

روی شاهرود بنا شده را می توان دید.بعد از پل فلزی لوشان باید راه اصلی را رها کنید  ،

بپیچید به داخل شهر رو به کوههای البرز پیر که از دور نمایان است.بعد از ۳۰ کیلومتر به

جیرنده می رسید. تااینجا راه آسفالت است،از جیرنده تا داماش حدود ۷۶ کیلومتر خاکی است،

البته در این مسیر دو پدیده ی دیدنی هست:اولی آثار ریزش کوه،احتمالا از زلزله ی ۵۰۰ سال

پیش لین منطقه در پای کوه آسمان سرا ،که می گویند روستایی را در نزدیکی روستای

بیورز ین در ز یر سنگهای غول پیکر مدفون کرده است.

دوم:زیارتگاه امامزاده محمد حنیفه که در ۲۸ صفرهر سال مراسم خاصی در آن برگزار

می شود.در این آیین منحصربه فرد،افرادی درازکش و چشم بسته شروع به غلتیدن می کنند

به طوری که حرکاتشان غیر ارادی است و به حالت نیمه خواب حتی از مسیر شیبدار

بالا می روند.شاهدان بسیاری این را به چشم دیده اندوغرق در شگفتی شده اند.

زیر سایه ی زربین های پیروتنومند اطراف امامزاده جای خواب برای اتراق است.

مورد سوم آبمعدنی سنگرود است ، درست در کنار جاده که هر جااین آب می رود بعد از

مدتی لایه ای از آهک تشکیل شده و منظره ی جالبی را پدید آورده.در قسمت پایین جاده،

به طرف دره قسمتی بزرگ از سینه کش سنگی کوه به طرز بسیار زیبایی توسط این آب

سفیدپوش شده است.بعدازجیرنده ، نرسیده به داماش  چشم اندازی بدیع از ارتفاعات

البرز مسحورتان خواهد کرد.درضلع شرقی نزدیک روستا ، در زمینی به مساحت حداکثر

50 متر در 20 متر در میان گیاهان فراوان ، سوسن چلچراغ طنازی می کند.

ماشین را تا نزدیکی اینجا می توان آورد.فقط چند متر پیاده روی لازم است تا یک تابلوی

زیبا از هنر طبیعت را از نزدیک کشف کنی.به گفته ی محلی ها هر سعی برای تکثیر

سوسن چلچراغ در جایی دیگر بی نتیجه مانده است؛این گل می خواهد ثابت کند که

عزیزدردانه ی طبیعت است.

اما مسیر دوم : از قزوین تا لوشان یکسره تا رود بار و بعد تا رستم آباد.در رستم آباد باید

از پل گذشت و به آن سوی سپیدرود رفت.اینجاتا انتهای عمارلو بیشتراز ۵۰ کیلومتر راه است

وبیشتر آسفالته.داماش انتهای این مسیر است.این دره ی وسیع ودراز که درفک مشرف بر

آن است مطمینا  دیدن دارد.در مسیر لوشان تا رستم آباد هم دو سه جای تماشایی هست،

نیروگاه های بادی منجیل ، سرو کهنسال هزارساله ی هرزه ویل در بالای منجیل که ناصرخسرو

در سفرنامه اش اشاره ای به آن کرده ، قلعه ی دختر مربوط به دوره ی ساسانی در میان آبهای

سفیدرود چندکیلومترپایین تر از رودبار و نهایتا تپه معروف مارلیک در روبروی روستای گنجه در

طرف راست سپید رود در کنار روستای نضفی در میان در ختان زیتون مشرف بردره ی

گوهررود.

منبع : مجله ی گردشگری شماره ی ۵

شعر ؛

از بس کف دست بر جبین کو بیدم

تا بگذرد از سرم ، پریشانی من

نقش کف دست محو شد ، ریخت به هم

شد چین و شکن بروی پیشانی من

از : کارو

------------------------------------------

وقت رفتن است

وقت افتادن به تهی تاریک ،یکباره

هرگز نخواهم فهمید

خزیدن کرمها درون جمجمه ام را

پوسیدن گوشت تنم را

یاد مرگ لحظه ای تنهایم نمی گذارد

این یعنی مرگ همین نزدیکیهاست

از : ناظم حکمت

----------------------------------------

دفتر تنهاییم را با این امید می گشایم

که ورقی خالی برای نوشتن پیدا کنم

لا بلای ورق های خط خطی شده اش ؛

تنها ورقی به نام « مرگ » خالی است

این ورق دست نخورده راهم به زودی خط خطی خواهم کرد

وقتی که بخواهم برای همیشه این دفتر را ببندم

آن موقع خیلی دیر نیست ،

شاید امروز ... شاید فردا

از : رضا موسوی

قیام جنگل ؛

عکس های ماندگار

الکی الکی داره یک عید دیگه هم میره پشت سه جلدامون.الکی الکی دارم پامو ازتو

 جوونی ور می چینم.الکی الکی ، بازم عمو نوروز ،حاجی فیروز ، سالی یک روز.

الکی الکی، یک  فرصت گیر آوردم تا برای اولین بار با مخاطبم هم کلام بشم:

مخاطب ؛ سلام.

میدونم که دیگه دیره ولی برام مهم نیس؛ فقط دوست دارم نوروزو بهت تبر یک بگم.

دوست دارم الکی الکی هم که شده گر یه کنم ، زار بزنم ،داد بزنم. یه نگاه به خودت که

بکنی می بینی الکی الکی یا نه همچین الکی  الکی ! داره دوروورت خالی میشه.

اونهایی که پارسال روشونو بوسیدی دیگه امسال لبات نمی تونه شوری صورتشونو

حس کنه و همونهایی که امسال قراره تو بغلشون سال نو رو شروع کنی معلوم نیس

سال بعداصلا باشن که بخوای بغلشون کنی! اصلا از کجا معلوم که توقراره باشی ؟!

گاهی به سان جغدی خسته ؛

که بیدار مانده شب ؛

بر گوشه ی خرابه ای بنشسته ؛

نالیده از تعب ؛

فریاد می کشم...

و آن کوه های سبز قبا بر تن ،

مندیل ابر بسته به سر ؛

تکرار می کنند فغان من...

                                                « ا.بامداد »

حاجی فیروز ، عمو نوروز ؛سلام

مولانای عزیزم ؛سلام

میرزای نازنینم ،جنگل خوابم ؛سلام

شیون خوش صدای مهربانم ؛سلام

خسروی فداکارم ؛ سلام

دکتر معین محترمم ؛سلام

بی بالان ِ همیشه سرسبزم ؛سلام

گیلان ِهمیشه بارانم ؛سلام

ایران ِ همیشه وطنم ؛سلام

در عشق تو ام نصیحت و پند چه سود         زهراب چشیده ام مرا قند چه سود

گویند مرا ، بند بر پاش نهید                          دیوانه دل است ،پام بر بند چه سود !

سال نو همتون مبارک .جای میرزا سبز باشه.جای شیون سبز باشه.جای خسرو گلسرخی

سبز باشه .جای معین سبز باشه.جای مولانا ، همدم شبهای تنهاییم ،سبز باشه.جای خیام ،

سبز باشه.جای نیما با اون داروگ سبزش ،سبز باشه.جای همه ی در خاک خفته های آزادی

سبز باشه.اگه بخوام بازم اسم ببرم ،هم حوصلتو نو سر می برم هم مجالش نیس. یک کلام

ختم کلام :

جای همه ی اونهایی که دوسشون دارم والان مجبورم حضورشونو فقط توی دلم حس کنم

سبز باشه.

 عمو... جات خیلی خالیه.جات سب.................................................................ز  با شه.

حتما الان اون درخت پیر بالای مزارت داره جوونه های سبز می زنه.می دونم که به سبزه

و شمع من احتیاج نداری ولی من برای دلخوشی خودم می خوام خیال کنم که احتیاج داری

تا روم بشه ، بیام پیشت . جات خیلی خالیه......................خیلی.

کار من اینست که کار یم نیست                        عاشقم از عشق تو عار یم نیست

تاکه مرا شیر غمت صید کرد                            جز که همین شیر شکار یم نیست

در تک این بحر چه خوش گوهری                    که مثل موج قرار یم نیست

برلب بحر تو مقیمم مقیم                                 مست لبم گرچه کنار یم نیست

وقف کنم اشکم خود بر میت                            کز می تو هیچ خمار یم نیست

می رسدم باده ی تو ز آسمان                          منت هر شیره فشار یم نیست

باده ات از کوه سکونت برد                               عیب مکن زانکه وقار یم نیست

ملک جهان گیرم چون آفتاب                              گرچه سپاهی و سوار یم نیست

می کشم از مصرشکرسوی روم                       گرچه شتر بان و قطار یم نیست

گرچه ندارم به جهان سروری                             دردسر بیهده بار یم نیست

برسر کوی تو مرا خانه گیر                                  کز سرکوی تو گذار یم نیست

همچو شکر با گلت آمیختم                                 نیست عجب گر سر خار یم نیست

قطب جهانی ، همه رارو به توست                      جز که بگرد تو دوار یم نیست

خو یش من آنست که از عشق زاد                      خوشترازاین خویش وتبار یم نیست

چیست فزون از دو جهان؟شهر عشق                  بهتر ازین شهرو دیار یم نیست

گر ننگارم سخنی بعد از این                                 نیست از آن روکه نگار یم نیست.

                                                                                                         « مولانا »

یا ح....................................................................ق  .